İnci Türkay: “Oyunculuk ruhsal bir yolculuk, büyük bir özgürlük alanı”

İlgili Yazılar

İnci Türkay: “Oyunculuk ruhsal bir yolculuk, büyük bir özgürlük alanı”

Başarılı ve sevilen oyuncu İnci Türkay, dergimizin yeni sayısında...

Ankara’da caz ve film, AKM’de Anna Karenina: 14–20 Kasım sanat takvimi

Kasımın ikinci yarısında başkent festival ritmini sürdürüyor: 37. Ankara...

Kuzguncuk’un kucağındaki Sahipsiz Gölgeler

Türk grafik tasarımının, reklamcılık sektörünün ve güncel sanatın çok...

Kitaplık: Ahmet Ümit’ten Dikmen Gürün’e on bir kitap önerisi

Polisiye ustası Ahmet Ümit’in masalsı yolculuğundan Ed Yong’un hayvanların...

Vaktiyle bir iş aldık başımıza ki sormayın gitsin: Konuştuk!

Steven Roger Fischer, “Dilin Tarihi” eserinde, dilin yalnızca insana...

PAYLAŞMAK GÜZELDİR!

Başarılı ve sevilen oyuncu İnci Türkay, dergimizin yeni sayısında konuğumuz olarak sorularımızı içtenlikle yanıtladı: “Oynarken kendimi çok farkında hissediyorum. Hayatın içinde çoğu zaman reflekslerle yaşıyoruz ama sahnede ya da kamera karşısında bütün duyularınız açılıyor. Bir bakışın, bir sessizliğin, nefes alışın bile anlamı oluyor. Bu çok özel bir duygu…”

 

SÖYLEŞİ: ALİ DEMİRTAŞ

E-Bülten'e Abone Olun

Sanata dair seçkiler ve yeni içeriklerden ilk siz haberdar olun.

Bu söyleşi İthaf Sanat kültür sanat dergisinin Yaz 2026 sayısında yayımlanmıştır.

Türk televizyon tarihinin unutulmaz yapımlarından biriyle hafızalara kazınan, yıllardır sahneden, sanattan ve üretmekten kopmadan yaşamına devam eden oyuncu İnci Türkay, samimi ve içten açıklamalarıyla dergimizin yeni sayısında konuğumuz oldu. Oyunculuğu bir meslekten çok insanı anlama ve keşfetme yolculuğu olarak tanımlayan Türkay, Kanadalı oyun yazarı ve romancı Jennifer Tremblay’in kaleme aldığı tek kişilik “Liste” oyunuyla tiyatro izleyicisiyle buluşuyor. Türkay, “Liste” oyununun kendisinde bıraktığı etkiden “Sihirli Annem”in kuşakları aşan başarısına kadar pek çok konuda içtenlikle konuştu. Sanatın, hayatın ve farkında yaşamanın izini sürdüğümüz bu özel söyleşide İnci Türkay, oyunculuğa ve yaşama dair biriktirdiklerini okurlarımızla paylaşıyor…

Liste oyununun afişi, İnci Türkay
İnci Türkay, Kanadalı oyun yazarı ve romancı Jennifer Tremblay’in kaleme aldığı tek kişilik “Liste” oyunuyla tiyatro izleyicisiyle buluşuyor.

“Oyunculuk bir araştırma alanı”

İnci Hanım, oynamak ve oyunculuk hâli sizin için ne demek? Oynarken kendinizi nerede ve nasıl hissediyorsunuz? Oyunculuğun ve oynamanın sizdeki karşılığı nedir? Böyle başlayalım isterim…

Oyunculuk benim için bir “başkası olmak” meselesinden çok, insanı daha derin anlamaya çalışma hâli aslında. İnsanın kendi içindeki karanlıkla, neşeyle, kırılganlıkla ve bazen hiç bilmediği taraflarla karşılaşması, yeni keşifler yapması… O yüzden ben oyunculuğu biraz da ruhsal bir yolculuk, bir araştırma alanı gibi görüyorum. Oynarken kendimi çok farkında hissediyorum. Hayatın içinde çoğu zaman reflekslerle yaşıyoruz ama sahnede ya da kamera karşısında bütün duyularınız açılıyor. Bir bakışın, bir sessizliğin, nefes alışın bile anlamı oluyor. Bu çok özel bir duygu. Benim için oyunculuk aynı zamanda büyük bir özgürlük alanı. Çünkü gerçek hayatta bastırdığınız pek çok şeyi sanatın içinde ifade edebiliyorsunuz. Bu yüzden benim için hâlâ çok kıymetli.

“Oyunculuğun fazla gösterilmesini sevmiyorum”

Peki, kendi oyunculuk üslubunuzu içerik ve teknik olarak nasıl tanımlıyor ve adlandırıyorsunuz?

Ben oyunculuğun fazla gösterilmesini seven biri değilim. Karakteri daha içeriden, daha sade ve daha gerçek bir yerden kurmaya çalışıyorum. Seyircinin oyunculuğu değil, karakterin duygusunu görmesini isterim. Teknik olarak da içgüdü ve disiplin arasında bir yerde duruyorum diyebilirim. Çünkü sadece duyguyla olmaz; oyunculuk aynı zamanda ciddi bir matematik işidir. Ritmi, sessizliği, zamanlamayı bilmek gerekir. Ama bütün bunların içinde mutlaka canlı bir taraf kalmalı. Mekanikleştiği anda büyüsü kayboluyor. Her şeyi göstermeyi değil, hissettirmeyi seviyorum.

İnci Türkay, Liste oyunundan bir sahne
İnci Türkay, “Liste” oyununda

“Bir geri çekilme değil, birikim dönemi…”

Oyunculuğa sanki uzun bir ara verdiniz gibi. Neden? Teklifler gelmiş miydi bu süreçte ve neden geri çevirdiniz?

Aslında ben oyunculuğa ara verdiğimi hiç düşünmedim. Oyunculuk benim için bırakılacak ya da ara verilecek bir meslek değil; insanın dünyaya bakış biçiminin bir parçası. Sahnede ya da kamera önünde olmasanız da oyunculuk devam eder. Gözlemleyerek, okuyarak, yaşayarak, insanı anlamaya çalışarak devam eder. Londra’ya taşınmak hayatımda önemli bir dönüm noktasıydı. Yeni bir ülkeye yerleşmek, annelik sorumlulukları, yeni bir hayat düzeni kurmak ve ülkede kalabilmek için yerine getirmem gereken iş planları vardı. Bu süreçte önceliklerim doğal olarak değişti. Aynı zamanda Londra’da kurduğum drama okuluna yoğunlaştım. Öğretmek de insanı çok besleyen bir şey. Bir yandan öğrencilerle çalışırken bir yandan da kendim öğrenmeye devam ettim. Londra dünyanın en önemli sanat merkezlerinden biri. Bu yıllar boyunca sürekli tiyatro izledim, müzeleri gezdim, okudum, araştırdım. Kendime zaman tanıdım. Bir anlamda sanatla ilişkimi daha da derinleştirdim. Ben buna bir geri çekilme değil, bir birikim dönemi diyorum. Cebimi hikâyelerle, gözlemlerle ve deneyimlerle doldurdum. Elbette bu süreçte teklifler de geldi. Ancak hayatımın o dönemindeki sorumluluklarım ve kurmaya çalıştığım yeni düzen nedeniyle acele etmek istemedim. Her şeyin doğru zamanda olması gerektiğine inanırım. Ben de sabrettim, bekledim ve taşların yerine oturmasını istedim. Bütün bunlar yoluna girdiğinde yaptığım ilk şey yine sahneye dönmek oldu. “Liste” bunun en güzel sonucu. Çünkü insan gerçekten ait olduğu yere eninde sonunda geri dönüyor.

Londra’da ne yapıyorsunuz, oradaki hayatınız nasıl, Türkiye’yi özlüyor musunuz?

Londra bana çok şey öğretti. Daha sade yaşamayı, yalnız kalabilmeyi, kendi ritmimi duymayı, yavaşlamayı ve sabretmeyi. Türkiye’yi tabii ki özlüyorum. Çünkü insanın hafızası biraz da memleketidir. Ama iki yere de ait hissediyorum artık kendimi. Sanırım yaş aldıkça “tek bir yere ait olmak” fikri de değişiyor.

“Âdeta tokat yemiş gibi kaldım”

Liste’nin ilk olarak çıkış noktası ne oldu? Nasıl bir düşünce sürecinin ürünü Liste?

Çok oyun okuyordum. “Liste”yi okuduğumda son cümlede âdeta tokat yemiş gibi kaldım. Oyunun içeriği, anlattığı mesele, verdiği mesajlar ve hikâyenin tamamen gerçek, yaşanmış bir olaydan yola çıkması beni çok etkiledi. Bazı hikâyeler sizi sadece düşündürmez, içinizde yer eder. “Liste” benim için öyle bir metindi.

Liste tiyatro oyununu bize nasıl özetlersiniz İnci Hanım içerik olarak?

“Liste”, insanın kendi hayatıyla yüzleşme hikâyesi. Dışarıdan bakıldığında mükemmel görünen hayatlarımızın içinde aslında ne fırtınalar koptuğunu, bazen gözden kaçırdığımız küçücük bir detayın başka bir insanın hayatını nasıl olumlu ya da olumsuz etkileyebileceğini, taşıdığımız fiziksel ve duygusal yükleri sorgulayan bir oyun. En sevdiğim tarafı da şu; seyirciye cevaplar vermiyor. Daha çok sorular bırakıyor.

İnci Türkay, Liste oyununda beyaz elbiseyle sahnede
“Liste”, insanın kendi hayatıyla yüzleşme hikâyesini anlatıyor.

“Samimi işler seyirciyle başka türlü buluşuyor”

Liste’nin yolculuğu nasıl gidiyor, mutlu musunuz? Nasıl geri dönüşler alıyorsunuz?

Çok mutluyum açıkçası. Çünkü samimi bir yerden çıkan işler seyirciyle başka türlü buluşuyor. Oyundan sonra yanıma gelip “Kendimi gördüm” diyen seyirciler oluyor. Üzerinden günler geçmesine rağmen hâlâ oyunu düşündüğünü söyleyen mesajlar alıyorum. Londra’da oyunu izleyen komşularım bir hafta sonra sadece “Liste”yi konuşmak için bir çay buluşması düzenledi. Bir oyuncu daha ne isteyebilir ki?

Liste sizin hayatınızdan da hem bir kadın hem de bir anne olarak detaylar barındırıyor mu? Nasıl?

Elbette taşıyor. Zaten insan tamamen dışarıdan bir şeyi oynayamıyor bence. Bir yerinden mutlaka size değiyor. Annelik özellikle insanın zaman algısını değiştiriyor. Hayata başka bir yerden bakmaya başlıyorsunuz. Daha kırılgan ama aynı zamanda çok daha güçlü bir hâl bu. “Liste”nin duygusal katmanlarında bunların izleri mutlaka var.

“Sadece bizim işimiz olmaktan çıktı”

Gelelim Sihirli Annem’e… Vizyonda büyük bir başarı gösterdi. Bu başarıyı bekliyor muydunuz? Mutlu musunuz sonuçtan?

Açıkçası bu kadar güçlü bir karşılık bulacağını tahmin ediyordum. Çünkü “Sihirli Annem” sadece bir dizi değildi; bir kuşağın çocukluğuna dokundu. İnsanlar bazen bir yapımı değil, o dönemde hissettikleri duyguyu hatırlıyorlar. Yıllar sonra hâlâ aynı sevgiyle karşılanması çok duygulandırıcı. Çünkü bu artık sadece bizim işimiz olmaktan çıktı; insanların ortak hafızasının bir parçası oldu. Tabii ki çok mutluyum. Böyle zamansız işler çok sık olmuyor.

Sihirli Annem’in hem bir dizi hem de bir film olarak sizdeki karşılığı nedir? Nasıl bakıyorsunuz bu yapıma? Sizin hayatınızda nasıl bir yer kaplıyor?

Benim hayatımda çok özel bir yerde duruyor. Çünkü sadece profesyonel bir deneyim değil, aynı zamanda çok duygusal bir dönemdi. Bir karakterin yıllar boyunca insanlarla yaşamaya devam etmesi oyuncu için çok ilginç bir duygu. Betüş hâlâ insanların hayatında. Şimdi anneler çocuklarına izletiyor, o çocuklar büyümüş oluyor. Bu gerçekten çok etkileyici. Sanırım bazı işler dönem işi olmuyor; zamana karışıyor.

Oyuncu İnci Türkay
Türk televizyon tarihinin unutulmaz yapımlarından biriyle hafızalara kazınan İnci Türkay, yıllardır sahneden, sanattan ve üretmekten kopmadan yaşamına devam ediyor.

Yeni diziler, yeni tiyatro oyunları ya da yeni filmler olacak mı?

Mutlaka olacak. Ama öncelikle “Liste”yi Türkiye’de ve Avrupa’nın farklı şehirlerinde mümkün olduğunca çok seyirciyle buluşturmak istiyorum. Şu an heyecanım ve odağım biraz daha o tarafta.

Türkiye oyunculuk sektörü içerisinde sorunlu olarak gördüğünüz veya sizi düşündüren konular var mı?

Bence en büyük sorun hız. Her şey çok hızlı tüketiliyor artık. Oyuncular da, projeler de… Bu da kalıcılığı ve derinleşmeyi zorlaştırıyor.

Genç oyunculara neler söylemek istersiniz? Onlara vereceğiniz tavsiyeler neler olur? Sizce onlar kendilerinde hangi sorulara yanıt verdikten sonra bu yola baş koymalılar?

Açıkçası tavsiye vermeyi çok seven biri değilim. Çünkü herkesin hayatı, yolculuğu ve öğrenme biçimi birbirinden farklı. Benim için doğru olan bir şey, bir başkası için hiç doğru olmayabilir. O yüzden kesin cümleler kurmaktan özellikle kaçınıyorum. Kendi deneyimimden şunu söyleyebilirim; oyunculuk, insanın kendisiyle kurduğu ilişkiyle çok bağlantılı bir meslek. Bu yüzden teknik eğitim kadar merak duygusunu da önemli buluyorum. Dünyayı merak etmek, insanı merak etmek, kendini merak etmek. Farkında yaşamak. Belki başlanacak yer de burasıdır. Ben gerçekten neyin peşindeyim? Beni bu mesleğe çeken şey ne? Anlatmak mı istiyorum, anlamak mı istiyorum, görünmek mi istiyorum? Bu soruların cevabı zaman içinde değişebilir elbette ama insanın kendine dürüst olması önemli. Geri kalan kısmını ise biraz hayat öğretiyor zaten. Bazen başarılar bazen hayal kırıklıkları bazen de hiç planlamadığınız karşılaşmalar.

“Yavaşlığın değerine daha çok inanır oldum”

Son olarak bundan sonrası için yaşama dair kaygınız, hayaliniz ve planınız nedir, bizimle paylaşır mısınız?

“Kaygı” kelimesini çok sevmiyorum ama dünyanın gidişatına dair düşündüğüm şeyler elbette var. Çok hızlanan bir çağda yaşıyoruz. Her şey çok çabuk tüketiliyor; bilgi de ilişkiler de duygular da… Ben yaş aldıkça yavaşlığın değerine daha çok inanır oldum. Düşünmenin, dinlemenin, derinleşmenin değerine… Hayallerim çok büyük ve gösterişli şeyler değil aslında. Üretmeye devam etmek, merak etmeye devam etmek, yeni hikâyeler anlatmak ve hayatla kurduğum bağı canlı tutmak. Bir cümleyle söylemem gerekirse; farkındalıklı yaşayabilmek. Planlarım var elbette. Ama artık hayatın sürprizlerine de eskisinden daha fazla alan bırakıyorum. Çünkü dönüp baktığımda hayatımdaki en güzel şeylerin çoğunun planladıklarım değil, karşılaştıklarım olduğunu görüyorum.